Jeugd

In de kijker: de J12-trainers — Shaedia Bernaerdts, Karl Domen en Lode Van Mierloo

Wie de J12 ziet trainen, merkt het meteen: daar staat een enthousiast trio aan het roer. Shaedia Bernaerdts, Karl Domen en Lode Van Mierloo delen niet alleen een passie voor handbal, maar ook een opvallend goeie sfeer langs de zijlijn. Tijd om hen wat beter te leren kennen!

Stel jullie even kort voor.

Shaedia: “Ik ben 24 jaar, geboren in Lommel, en altijd actief geweest bij Arena Hechtel — zowel als speelster als als coach. Handbal maakt eigenlijk gewoon deel uit van mijn leven. Ik heb nooit anders geweten.”
Karl: “Ik ben ook 24, geboren in Lommel, en heb 13 jaar bij Sporting Pelt gespeeld. Daarnaast was ik vijf jaar actief bij de universitaire ploeg in Leuven. Dit is ondertussen mijn tweede seizoen als trainer.”
Lode: “En ik ben 25, ook uit Pelt — dus we blijven dicht bij huis (lacht). Ik speel en coach al sinds mijn jeugd bij Sporting. Handbal is bij ons een beetje familie-erfgoed geworden.”

Hoe is het seizoen gestart?
Karl: “Goed! We hebben een energieke en geëngageerde groep. Na de vakantie was het wel even wennen, maar intussen ligt de focus op verdediging. Vanuit een stevige basis kunnen we de rest van het seizoen verder bouwen.”
Shaedia: “Er is zoveel enthousiasme bij de jongens — ze hebben echt goesting om te trainen en te leren. Het is mooi om te zien hoe snel ze groeien.”
Lode: “Helemaal eens. De start was sterk, maar er is zeker nog ruimte voor progressie. Dat maakt het net leuk: je ziet elke week verbetering.”

Wanneer zijn jullie zelf begonnen met handballen?
Shaedia: “Ik was 8 toen ik begon, en startte met coachen op mijn 20ste. Vroeger deed ik ook paardrijden en skiën, maar ik miste daar het teamsfeer-gevoel.”
Karl: “Bij mij begon het al op mijn zesde. Ik heb alle jeugdreeksen van Sporting doorlopen. Naast handbal heb ik ook atletiek, circus en turnen gedaan, en ik was lang actief bij de scouts.”
Lode: “Ook op mijn zesde begonnen, en pas sinds mijn 24ste coach, al heb ik eerder ook al eens een jaartje meegedraaid als trainer van onze Nelson’s Kidsclub. Ik heb ook van alles geprobeerd – zwemmen, kajakken, skiën, lopen, fietsen – maar handbal was altijd nummer één.”

Hoe waren jullie als spelers?
Lode: “Ik was pivot: actief, doelgericht, altijd op zoek naar ruimte. Ik hield van fysiek spel en het snelle combinatiespel.”
Shaedia: “Ook pivot en soms opbouw. Ik was een harde speelster die niet snel stopte voor een pijntje, maar ook iemand die graag sfeer bracht in de ploeg.”
Karl: “Ik speelde lang opbouw en later pivot. Niet de meest spectaculaire speler, maar ik compenseerde dat met doorzettingsvermogen en spelinzicht. Ik keek veel handbal in mijn vrije tijd om het spel te leren lezen.”

Wat willen jullie de spelers vooral bijbrengen?
Shaedia: “Dat ze nu al beseffen hoe waardevol een gezond lichaam is. Ik hoop dat ze op hun dertigste nog steeds graag bewegen, al is het maar tijdens een wandeling.”
Karl: “Voor mij draait het vooral om teamgevoel. Niemand wint alleen. Handbal leer je door samen door het vuur te gaan — als ploeg, als vrienden.”
Lode: “Ik sluit me daarbij aan. Groei, bewustzijn van je eigen lichaam en vooral: plezier! Als ze elke training met een glimlach eindigen, is mijn dag goed.”

Hoe verdelen jullie de taken met z’n drieën?
Karl: “Shaedia neemt het grootste deel van het werk op zich. Zij is er op beide trainingen en coacht in principe ook alle wedstrijden.”
Lode: “Ik ben er op maandag, Karl op donderdag. En als het schema het eens niet toelaat dat Shaedia aanwezig kan zijn, neemt één van ons een ploegje over in het weekend.”
Shaedia: “Het werkt eigenlijk heel goed zo. We overleggen regelmatig en weten perfect wat de anderen doen. De jongens voelen die continuïteit ook aan, en dat is fijn.”

Wat valt jullie op binnen Sporting Pelt?
Shaedia: “De warmte en uniformiteit. Iedereen is trots om deel van de club te zijn, en er wordt respectvol met elkaar omgegaan. Het is ook een gigantisch grote club natuurlijk, dus ik kom nog heel regelmatig nieuwe gezichten tegen.”
Karl: “Je voelt dat de club leeft. Zowel trainers als ouders en spelers trekken aan hetzelfde zeel.”
Lode: “Er is hier gewoon een sterke cultuur. Jong en oud kennen elkaar, en dat maakt de club bijzonder.”

Wat zijn jullie doelstellingen voor dit seizoen?
Karl: “Een hechte groep smeden waarin elke speler zich kan ontwikkelen. De resultaten komen vanzelf als de sfeer goed zit.”
Shaedia: “Persoonlijke groei staat voorop. Ik wil de jongens begeleiden in hun ontwikkeling, maar ook als persoon laten groeien.”
Lode: “Ik wil vooral dat ze technisch stappen zetten… en stiekem hoop ik dat we de beker kunnen winnen (lacht).”

Waar zien jullie jezelf over vijf jaar?
Shaedia: “Ik wil me graag verder verdiepen in de combinatie tussen voeding en sport, om spelers nog beter te kunnen begeleiden.”
Karl: “Geen idee waar ik dan sta, maar ik hoop dat ik nog steeds met evenveel plezier op het veld sta.”
Lode: “Ik zie wel waar het pad me brengt, maar handbal zal er altijd in zitten.”

Van welke trainer hebben jullie het meest geleerd?
Shaedia: “Van Sofie Geysen en Sonja Schonkeren — twee sterke vrouwen die elke training boeiend maakten, niet alleen sportief maar ook qua sfeer.”
Karl: “Ik heb van elke trainer wel iets geleerd, elk met hun eigen accenten en karakter.”
Lode: “Voor mij was dat Guido Follon. Een coach met een duidelijke visie en veel geduld — iemand die me echt gevormd heeft.”

Een trio met elk hun eigen stijl, maar één gemeenschappelijk doel: de J12 laten groeien, als team en als jonge sporters. Hun energie werkt aanstekelijk — zowel bij de spelers als bij iedereen die een training bijwoont.